عباس عبدی: مجلس زورخانه نیست | رسم مجلس «راه بنداز و جا بنداز» نیست
رویداد۲۴| عباس عبدی، تحلیلگر اصطلاحطلب با اشاره به انتقاداتی که این روزها خود مجلسیها به مجلس وارد میکنند؛ از اهمیت برپایی مجلسی که با رسم مجس همخوانی داشته باشد، میگوید.
او نوشته: «حدود یک ماه پیش یک نماینده تندروی مجلس در اعتراض به عدم ابلاغ مصوبه عجیب پوشش زنان در مجلس فریاد زد که «زور میزنیم طرح تو دستور بیاید بعد تصویب بشود، اما بعد از تصویب باید زور بزنیم که ابلاغ شود؛ با این وضع اگر مجلس را تعطیل کنیم برق کمتری مصرف میشود. شمردم، ۴۵۰ نورافکن بالای سر نمایندگان روشن است.» مشکل این بود که به جای فکر کردن و قانونگذاری عادلانه همسو با خواست عمومی به اقرار خودشان برای هر مرحله از قانونگذاری «زور میزنند» در حالی که مجلس زورخانه نیست باید گفتوگوی عالمانه کرد تا به نتیجه برسد.»
عبدی با اشاره به اظهارات اخیر رحیم زارع، نماینده مجلس که گفته بود «مجلس تقریبا بی خاصیت شده است، به نظر من بود و نبود مجلس خیلی در این مملکت کار خاصی ندارد» نوشته: «ماجرای ضعف و ناکارآمدی مفرط مجلس در ایران دو علت به هم پیوسته دارد؛ اول به عدول از فلسفه مجلس و حکمرانی برمیگردد. فلسفه نهاد مجلس پذیرش تحقق رای و خواست غیرمشروط مردم است. در واقع حکومت باید به صورت غیرمشروط از اراده مردم منبعث شود. هر نوع شرط گذاشتن به نحوی که کمکم اکثریت قاطع مردم از میدان بیرون بروند، نافی این فلسفه است حتی اگر برخی نامزدهای نمایندگی و انتخابشدگان افراد صالح و کارآمدی باشند. گرچه بهطور معمول چنین اتفاقی رخ نمیدهد و محدودیت در انتخاب نماینده موجب انتخاب افراد ضعیف و ناکارآمد و غیررقابتی میشود که دنبال منافع فردی میروند. حکومت برای هدایت مردم نیست، بلکه کارگزار مردم است. پس حق شرط گذاشتن برای اعمال حق حاکمیت مردم را ندارد و باید در ذیل مردم تعریف شود و نه در فوق آن.
علت دوم فقدان نهاد حزبی برای شکل دادن نمایندگی مردم در مجلس است.»
وی با اشاره به اینکه «آخرین گزارش از طرحهای بهداشت و درمان در سراسر کشور حاکی است که بهرهبرداری از حداقل ۲۸ طرح احداث بیمارستانی دولتی در کشور به علت مشکلات مهمی از جمله کمبود بودجه با تاخیر قابل توجهی مواجه شده است» نوشته: «چون اغلب این طرحها بر اساس «راه بنداز و جا بنداز» تصویب و اجرایی شده و فاقد مطالعه توجیهی بوده است.»
این فعال سیاسی اصلاحطلب در پایان تاکید کرده که «این وضعیت در سراسر کشور و در تمام حوزههای آموزشی، صنعتی، فرهنگی وجود دارد. این وضعیت و کارایی مجلس ایران است. راهحل آن حذف مجلس نیست، بلکه تشکیل مجلس واقعی است که نه فقط اسم، بلکه رسم مجلس را هم داشته باشد. حمایت از حزبی شدن کشور و نیز لغو ضوابط خاص صلاحیتی برای نمایندگی است. بالطبع اگر چنین شود دیگر شاهد مجلسی نخواهیم بود که حتی نمایندگانش خواهان تعطیلی آن میشوند.»
